Prosto z kina

Pierwszy „John Wick” przypomniał widowni jak to jest bawić się na filmie akcji klasy B. Zapomniane kino, które swoje sukcesy odnosiło głównie w latach 80. i 90., okazało się być powiewem świeżości przy kolejnych częściach „Szybkich i wściekłych”, czy taśmowo kręconych produkcji z Jasonem Stathamem. W „Johnie Wicku” nie chodziło o ratowanie świata, a o osobistą vendettę głównego bohatera. Przyziemne motywacje pozwalały twórcom skupić się przede wszystkim na krwawej, widowiskowej i bezkompromisowej akcji. Po sukcesie pierwszego „Johna Wicka” stało się jasne, że wcześniej czy później musi powstać kobieca wersja. Gdy świat super zabójców szykuje się na stworzenie uniwersum z prawdziwego zdarzenia, David Leitch, jeden z dwóch reżyserów pierwszej części Wicka, prezentuje Johna w spódnicy. Czy Atomowa Blondynka ma szansę w starciu z legendarnym już Johnem Wickiem?

Po okropnych „1000 lat po Ziemi” M. Night Shyamalan wpadł do naszych kin z niecodzienną wizytą. Od 2004 roku reżyser „Szóstego zmysłu” nakręcił cztery filmy, o których najprawdopodobniej wolałby zapomnieć. Dopiero „Wizyta” pozwoliła Shyamalanowi przypomnieć o sobie szerszej widownii. Choć sam film na pewno miał ciekawe podstawy, to sam koncept nie został odpowiednio wykorzystany. Mimo tego horror okazał się na tyle sporym sukcesem, że nazwisko reżysera znów zaczęło coś znaczyć. Shyamalan nie zamierzał się zatrzymywać i już rok później w kinach pojawił się „Split”, z obowiązkowym w kinie reżysera twistem fabularnym na końcu.