Prosto z kina

Pierwszy „John Wick” przypomniał widowni jak to jest bawić się na filmie akcji klasy B. Zapomniane kino, które swoje sukcesy odnosiło głównie w latach 80. i 90., okazało się być powiewem świeżości przy kolejnych częściach „Szybkich i wściekłych”, czy taśmowo kręconych produkcji z Jasonem Stathamem. W „Johnie Wicku” nie chodziło o ratowanie świata, a o osobistą vendettę głównego bohatera. Przyziemne motywacje pozwalały twórcom skupić się przede wszystkim na krwawej, widowiskowej i bezkompromisowej akcji. Po sukcesie pierwszego „Johna Wicka” stało się jasne, że wcześniej czy później musi powstać kobieca wersja. Gdy świat super zabójców szykuje się na stworzenie uniwersum z prawdziwego zdarzenia, David Leitch, jeden z dwóch reżyserów pierwszej części Wicka, prezentuje Johna w spódnicy. Czy Atomowa Blondynka ma szansę w starciu z legendarnym już Johnem Wickiem?

We współczesnym kinie brakuje takich bohaterów jak John Wick. Obecne filmy akcji wycyzelowane są przez wielkie studia co do ostatniego centa, a patrząc na popularność bohatera granego przez Keanu Reevesa, widzowie spragnieni są prostych fabuł i litrów krwi przy akompaniamencie świszczących kul rodem z kina klasy B. Ale też „John Wick” nie ukrywał, że nie aspiruje do czegoś więcej, niż satysfakcjonującego akcyjniaka. Zakończenie pierwszej części wprost wskazywało, że twórcy planują uczynić z tytułowego bohatera nową ikonę kina akcji, więc kontynuacja przygód pogrążonego w żałobie po śmierci żony najlepszego płatnego zabójcy w Stanach Zjednoczonych, któremu odebrano także ukochany samochód oraz szczeniaka podarowanego przez ukochaną, musiała wreszcie dojść do skutku.