Prosto z kina

Jest rok 2018. Najnowszy model Replikatnów Nexus 6, stworzony przez Tyrell Corporation, zostaje uznany za nielegalny po buncie na jednej z pozaziemskich kolonii. Blade runnerzy mają za zadanie wytropić i wysłać na emeryturę (czyli zlikwidować) wszystkich nielegalnie przebywających na Ziemi Replikantów. W 2020 po śmierci swojego założyciela, korporacja rozpoczyna produkcję Nexusa 8, cechującego się nieograniczoną żywotnością. Dwa lata później dochodzi do wielkiej katastrofy tzw. zaćmienia, za którą odpowiadają najnowsze modele Replikantów. Światowe rządy uznają istnienie androidów na nielegalne, nawet w pozaziemskich obszarach pracy. Korporacja idealistycznego naukowca Neandera Wallace’a zażegnuje światowy kryzys żywności w 2025 roku. Jedenaście lat później zostaje uchylony zakaz produkcji Replikantów, które za sprawą korporacji Wallace’a, najnowsze modele – Nexus 9 – zostały unowocześnione do tego stopnia, że bez wahania wykonują wszelkie rozkazy właściciela. Początek lat 40. XXI wieku stoi pod znakiem wprowadzenia dodatkowych środków do tropienia i eliminacji nielegalnych Replikantów. Tyle tytułem wprowadzenia do „Blade Runner 2049”, długo wyczekiwanej kontynuacji hitu Ridleya Scotta sprzed 35 lat.

Damien Chazelle dał się poznać w Hollywood jako wielki miłośnik jazzu. Za sprawą „Whiplash” ten gatunek muzyki znów zaistniał w kinie po wieloletnim wygnaniu. Nawet jeżeli ktoś nie przepada za jazzem, to Chazelle potrafi ukazać go w sposób atrakcyjny dla każdego. W „La La Land” reżyser uosabia swoje zamiłowanie do sztuki poprzez dwie figury – jedną odpowiadającą za aktorstwo (w domyśle film), drugą jako muzyka (koniecznie jazzowego), nie zapominając przy tym odwołać się do złotej ery Hollywood i musicali. „La La Land” to opus magnum nie tylko Chazelle’a ale także jego aktorów.