Prosto z kina

Skandynawskie kryminały to popkulturowy fenomen, który do tej pory nie miał szczęścia w ekranizacjach wprost z Fabryki Snów. Choć powieści Jo Nesbø, Jussiego Adler-Olsena, Stiega Larssona czy Jensa Lapidusa zostały przeniesione na wielki ekran, to były to w większości produkcje trafiające na lokalny rynek, które omijały nawet większość europejskich krajów, nie mówiąc już o zrobieniu jakiegokolwiek sukcesu w USA. Po całkiem udanej „Dziewczynie z tatuażem” Davida Finchera wydawało się, że o to zaczyna się era poznawania przez szeroką publikę nagradzanych powieści skandynawskich autorów. Jednak nienajlepsze wyniki finansowe i przedłużające się rozmowy dotyczące startu produkcji kontynuacji, pogrzebały na długie lata szansę dla reszty skandynawskich pisarzy. Czy „Pierwszy Śnieg” autorstwa Jo Nesbø, wyreżyserowany przez twórcę „Szpiega”, z gwiazdą pierwszego formatu jaką jest Michael Fassbender, ma szansę namieszać pod tym względem?

Jest rok 2018. Najnowszy model Replikatnów Nexus 6, stworzony przez Tyrell Corporation, zostaje uznany za nielegalny po buncie na jednej z pozaziemskich kolonii. Blade runnerzy mają za zadanie wytropić i wysłać na emeryturę (czyli zlikwidować) wszystkich nielegalnie przebywających na Ziemi Replikantów. W 2020 po śmierci swojego założyciela, korporacja rozpoczyna produkcję Nexusa 8, cechującego się nieograniczoną żywotnością. Dwa lata później dochodzi do wielkiej katastrofy tzw. zaćmienia, za którą odpowiadają najnowsze modele Replikantów. Światowe rządy uznają istnienie androidów na nielegalne, nawet w pozaziemskich obszarach pracy. Korporacja idealistycznego naukowca Neandera Wallace’a zażegnuje światowy kryzys żywności w 2025 roku. Jedenaście lat później zostaje uchylony zakaz produkcji Replikantów, które za sprawą korporacji Wallace’a, najnowsze modele – Nexus 9 – zostały unowocześnione do tego stopnia, że bez wahania wykonują wszelkie rozkazy właściciela. Początek lat 40. XXI wieku stoi pod znakiem wprowadzenia dodatkowych środków do tropienia i eliminacji nielegalnych Replikantów. Tyle tytułem wprowadzenia do „Blade Runner 2049”, długo wyczekiwanej kontynuacji hitu Ridleya Scotta sprzed 35 lat.

Polska kinematografia ma bardzo długie korzenie, ale filmowym twórcom dopiero niedawno udało się wyjść poza pewne ramy, które delikatnie mówiąc, w ostatnich latach zrobiły więcej złego dla polskiego kina w świadomości przeciętnego Kowalskiego, niż rzeczywiście pokazały poziom zbliżony do innych europejskich krajów. Coraz częściej jednak w kinach pojawiają się filmy eksperymentalne, gatunkowe, które już nie tylko są głupią komedią dla mas czy ciężkimi dramatami społecznymi, ale trzymającymi w napięciu kryminałami, dramatami obyczajowymi czy filmami historycznymi. Jakby tego było mało, od niedawna w naszym kraju próbuje się wypełnić niszę w produkcjach dla dzieci czy nastolatków. Teraz przyszła pora na pełnometrażowy film animowany. Polsko-brytyjska koprodukcja „Twój Vincent”, to nie tylko wciągający kryminał z ręcznie malowanymi kadrami, ale to kawał artystycznego dzieła, który może mieć szansę na Oscara.

Patryk Vega jest bardzo płodnym reżyserem. W ciągu zaledwie kilku miesięcy jest w stanie wyprodukować ponad dwugodzinny film, od razu obiecując następną produkcję w podobnym czasie. Jednak to nie tempo czy metodyka pracy może najbardziej imponować w osobie Patryka Vegi. Żaden inny polski reżyser nie jest w stanie przyciągnąć zarówno koneserów kina, wyjadaczy popcornu czy niedzielnych kinomanów do kina na swój film. Jedni na jego produkcje idą z poczucia dobrze spędzonych dwóch godzin w świecie pełnym przemocy, brutalności, przekleństw i głupiego humoru, drudzy wybiorą się, bo wstyd nie znać, a przecież krytykować też trzeba mieć z czego. Niezależnie jakie są intencje widzów do obejrzenia jego filmów, zyskuje na tym nie tylko sam reżyser, ale i kina, które oblegane są jeszcze kilka tygodni po premierze najnowszego dzieła Patryka Vegi. Ciężko nie mówić tutaj o pewnej modzie na filmy Vegi. Jak więc do tego ma się jego najnowsza produkcja?

Matthew Vaughn ma za sobą dopiero pięć kinowych produkcji, ale każda z nich ma swoje wierne grono fanów. Swoją karierę rozpoczął od zapomnianego już „Przekładańca”, żeby od razu skoczyć na głęboko wodę, próbując swoich sił w ekranizacji jednej z powieści Neila Gaimana. „Gwiezdny pył” nie był filmem idealnym, ale już ta produkcja pokazała, że Matthew Vaughn ma predyspozycje do ekranizowania dzieł literackich. Swoją niszę odnalazł w przeniesieniu powieści graficznych na ekran. Pierwsza część „Kick-Ass” do dzisiaj uważana jest za jedną z najlepszych ekranizacji komiksów, zaś „X-Men: Pierwsza klasa” pozwoliła odzyskać mutantom utracony blask przez „Ostatni bastion” i „Wolverine’a”. Ale to dopiero „Kingsman: Tajne służby” wyniosły reżysera na piedestał, tworząc nie tylko jedną z najbardziej zwariowanych, szalonych i krwawych filmów na podstawie komiksów, to obraz okazał się ciekawą alternatywą dla kina szpiegowskiego z serią o agencie 007 na czele. „Kingsman: Złoty krąg” to pierwszy sequel w dorobku Matthew Vaughna. Czy reżyserowi udało się nakręcić tak samo dobrą, a może i lepszą kontynuację?

W ostatnich latach Michael Keaton stał się gwiazdą pełnego formatu. Po jego triumfalnym powrocie w oscarowym „Birdmanie” z 2014 roku, zaczął grywać w ambitniejszych produkcjach jak równie szeroko nagradzany „Spotlight”, czy nieco gorszych jak „McImperium”. Kwestią czasu było, kiedy kino upomni się o byłego Batmana i zaoferuje angaż w kolejnej superbohaterskiej produkcji. Choć „Spider-Man: Homecoming” miał swoje wady, to jedną z niezaprzeczalnych zalet była rola Michaela Keatona jako głównego antagonisty w kolejnym odcinku kinowego serialu Marvela. Aktor miał wiele szczęścia wybierając projekty filmowe, ale jego zmysł wyraźnie zmylił go przy podpisywaniu kontraktu do filmu „American Assassin”. Czy pomimo kiepskiego akcyjniaka Michael Keaton znów dał popis swoich aktorskich umiejętności?

Czy klauni wracają do łask? Wszystko wskazuje na to, że tak. Dopiero co Ryan Murphy powrócił z nowym sezonem serialu „American Horror Story”, w którym przedstawia ponurą wizję Ameryki za administracji Trumpa z gangiem klaunów w roli głównej, a w kinach swoją premierę ma remake „To”, miniserialu z 1990 roku na podstawie prozy Stephena Kinga. Za sprawą medialnego jak i finansowego sukcesu najnowszego filmu reżysera „Mamy”, klauni na nowo mogą rozgościć się w popkulturze. Pewnie decydenci studia New Line Cinema już planują, jak do uniwersum małżeństwa Warrenów dodać jakiegoś przerażającego, morderczego klauna. Ale „To” jest przede wszystkim filmem, który zmazuje powiększającą się w ostatnich latach plamę na ekranizacjach twórczości mistrza horroru.

Gdy Marvel Studios realizuje swój plan rozbudowy Kinowego Uniwersum, tak próby stworzenia jego telewizyjnego odpowiednik szybko zostały zaprzepaszczone. Pierwszą próbę podjęto w 2013 roku, gdy na ekranach telewizorów zawitali „Agenci T.A.R.C.Z.Y.”. Serial początkowo miał wiele poważnych problemów, przez które niektórzy widzowie na zawsze skreślili tę produkcję. Z czasem okazało się, że to jedna z najlepszych serialowych propozycji o superbohaterach. Następnie przyszedł prequel w postaci dwóch sezonów „Agentki Carter”. W międzyczasie Marvel rozpoczął współpracę z Netflixem przy stworzeniu ich własnego uniwersum. Ostatecznie ten bałagan nie przyniósł spodziewanych rezultatów i gdy Netflix prężnie pracuje nad kolejnymi superbohaterskimi serialami dla Marvela, tak pozostałe projekty albo zostały skasowane przedwcześnie jak „Agentka Carter”, albo nigdy nie doszło do ich realizacji. Przez ten czas tylko „Agenci T.A.R.C.Z.Y.” utrzymywali równy poziom, mogąc nie obawiać się o przyszłość. W tym wszystkim będzie musiał się teraz odnaleźć nowy serial „Inhumans”.

„Renegaci” wpisują się w mało wyeksploatowany w ostatnich latach trend, w którym grupa zawadiackich i charyzmatycznych wojaków potrafi samodzielnie rozstrzygnąć każdy konflikt zbrojny na swoją korzyść. Ostatnio ten schemat tak dobrze wykorzystywał remake legendarnego serialu „Drużyna A”.

Jeszcze parę lat temu Tom Cruise był synonimem dobrej rozrywki. Kolejne części „Mission: Impossible” czy zaskakująco udane sci-fi jak „Niepamięć” i „Na skraju jutro” przywróciły blask nadszarpniętej, nie tylko przez kiepskie role, renomie 55-letniego aktora. Nie trwało to jednak długo, bo Cruise przypomniał o swoich słabszych czasach za sprawą drugiej części przygód Jacka Reachera i zupełnie nieudanemu startowi „Dark Universe” od Universal Pictures. Po trzech latach aktor kina akcji znów podjął współpracę z Dougem Limanem. Czy „Barry Seal: Król przemytu”, stworzony w konwencji „Wilka z Wall Street” czy „Rekinów biznesu”, udał się tak samo dobrze jak „Na skraju jutra”?

Michael Bryce (Ryan Reynolds) był najlepszym prywatnym ochroniarzem do czasu, gdy niespodziewanie jeden z jego klientów zginął. Wydalony z agencji dla samych agentów o statusie AAA, musi przesiąść się ze swojego luksusowego Jaguara do nieco mniej prestiżowego auta, przyjmując nie mniej ryzykowne, ale o wiele gorzej płatne zlecenia. Jego była dziewczyna, agentka Interpolu Amelia Roussel (Elodie Yung), nadzoruje przewóz płatnego zabójcy Dariusa Kincaida (Samuel L. Jackson), który jest kluczowym świadkiem w rozprawie przeciw białoruskiemu dyktatorowi – Władysławowi Dukowiczowi (Gary Oldman). Nie wszystko jednak idzie zgodnie z planem, a żądni głowy Kincaida ludzie Dukowicza nie cofną się przed niczym. Osamotniona agentka prosi o pomoc Michaela. Bryce ma jednak prywatne zatargi z Dariusem.

Adaptacje prozy Stephena Kinga nie mają się najlepiej. Ledwo co dostaliśmy bardzo udany miniserial „22.11.63”, żeby rok później w telewizji ukazała się okropna serialowa adaptacja „Mgły”. Wydaje się, że twórczość Kinga najlepsze lata ma za sobą, kiedy to w latach 80. i 90. pojawiło się „Lśnienie”, „Zielona Mila” i „Skazani na Shawshank”. Ale każda kolejna powieść mistrza jest łakomym kąskiem dla filmowców, którzy zdają się nie rozumieć fenomenu jego dzieł. Identycznie jest z „Mroczną wieżą”, gdzie półtoragodzinny film, z niewiadomych powodów jest, czymś na wzór sequela dla ośmiotomowego cyklu. To nie miało prawa się udać.

16 nagród i 22 nominacje zgarnął do tej pory zaledwie 33-letni Kuba Czekaj. Pomimo tylu wyróżnień złote dziecko polskiej kinematografii ma za sobą zaledwie dwa pełnometrażowe filmy. Eksperymentalne „Baby Bump” okazało się dla niego przepustką do wielkiego świata kina. „Królewicz Olch”, nad którym rozpoczął pracę przed swoim kinowym debiutem, ma być potwierdzeniem reżyserskiego zmysłu młodego reżysera. Choć „Baby Bump” można było krytykować za pewien rodzaju pretensjonalności i ciągłego wykorzystywania jednego surrealistycznego schematu, tak od filmu ciężko było oderwać wzrok. Czy jego najnowszy film również potrafi zahipnotyzować widza na ponad półtorej godziny?

Marc Webb i Chris Evans udowadniają, że istnieje życie po superbohaterskich produkcjach. Pierwszy to reżyser obu części „Niesamowitego Spider-Mana”, który nie otrzymał kolejnej szansy od Sony na udowodnienie, że poprzednie dwie odsłony Człowieka-Pająka były wypadkiem przy pracy. Drugi zaś to gwiazda „Avengersów”, który po trzeciej i czwartej części wspólnych przygód superbohaterów najprawdopodobniej będzie musiał poszukać sobie nowe zajęcie. W przypadku Evansa tak już się powoli dzieje, chociaż od kiedy został Kapitanem Ameryką miał coraz mniej czasu na udział w innych produkcjach. Czy „Obdarowani” staną się dla niego przepustka do życia post-avengersowego?

O „Valerianie i Mieście Tysiąca Planet” stało się głośno za sprawą gigantycznego, nawet jak na standardy Hollywood, budżetu filmu. Ponad 177 mln dolarów wydane przez Luca Bessona na film jego marzeń, to kwota niebagatelna, którą po porażce takich potencjalnych hitów jak „John Carter” czy najnowszy „Ben-Hur”, największe filmowe studia nie są skłonne od tak wydawać. Reżyser „Piątego Elementu” jednak postawił na swoim i udało mu się nakręcić taki film, jaki chciał. „Valerian i Miasto Tysiąca Planet” to najdroższa europejska produkcja w historii. Czy dzięki takim pieniądzom francuski reżyser choć trochę zbliżył się do rozmachu i widowiskowości „Avatara”?

Pierwszy „John Wick” przypomniał widowni jak to jest bawić się na filmie akcji klasy B. Zapomniane kino, które swoje sukcesy odnosiło głównie w latach 80. i 90., okazało się być powiewem świeżości przy kolejnych częściach „Szybkich i wściekłych”, czy taśmowo kręconych produkcji z Jasonem Stathamem. W „Johnie Wicku” nie chodziło o ratowanie świata, a o osobistą vendettę głównego bohatera. Przyziemne motywacje pozwalały twórcom skupić się przede wszystkim na krwawej, widowiskowej i bezkompromisowej akcji. Po sukcesie pierwszego „Johna Wicka” stało się jasne, że wcześniej czy później musi powstać kobieca wersja. Gdy świat super zabójców szykuje się na stworzenie uniwersum z prawdziwego zdarzenia, David Leitch, jeden z dwóch reżyserów pierwszej części Wicka, prezentuje Johna w spódnicy. Czy Atomowa Blondynka ma szansę w starciu z legendarnym już Johnem Wickiem?

Andy Serkis to prawdziwy król performance capture. Trylogia „Władcy Pierścieni” nigdy nie byłaby tak dobra, gdyby nie jego świetna interpretacja Golluma. Choć aktor użycza swojego ciała, głosu i mimiki, to w rzeczywistości na ekranie oglądamy postać stworzoną za pomocą efektów komputerowych. Jednak Andy Serkis niezależnie czy gra zdeformowanego hobbita, wielkiego goryla czy inteligentną małpę, zawsze dodaje głębię swoim postaciom, czyniąc ich nie gorszymi od normalnych bohaterów granych przez aktorów. To właśnie za jego sprawą powrót serii „Planety Małp” okazał się komercyjnym i finansowym sukcesem. Wielu domagało się, aby Serkis został wreszcie doceniony przez Akademię i otrzymał chociażby nominację za rolę Caesara. Czy więc występ w „Wojnie o planetę małp” coś w tej materii zmieni?

Każdy kolejny film Christophera Nolana to wielkie wydarzenie. Specyficzny, unikatowy styl reżysera zmieszany z chłodnym realizmem oraz zabawą perspektywą czy czasem stały się symbolem jego dzieł. Nic więc dziwnego, że wiele osób miało obawy, czy kino wojenne jest odpowiednie dla Nolana. Przedstawienie wojennego piekła bez charakterystycznych dla reżysera fabularnych wolt mogło stać się utrapieniem dla Brytyjczyka. Na szczęście Nolan podążył zupełnie inną drogą niż rok temu Mel Gibson z „Przełęczą ocalonych”. Dunkierka to nie tyle kino wojenne, co przede wszystkim dramat ukazujący zmagania z pierwotnym strachem tysięcy osób, odliczających każdą sekundę do nieuniknionego ataku wroga.

Po niezbyt udanym powrocie Spider-Mana z Andrew Garfieldem Sony szukało nowego sposobu na wykorzystanie jednego z najbardziej rozpoznawalnych komiksowych superbohaterów. Fani Kinowego Uniwersum Marvela od dawna domagali się powrotu ikonicznej postaci, która mogłaby zasilić szeregi Avengersów. Negocjacje trwały długie miesiące, ale wreszcie zakończyły się sukcesem, a Spider-Man zaliczył bardzo udany występ w trzeciej odsłonie przygód Kapitana Ameryki. Zaledwie rok po debiucie u Marvela, Człowiek-pająk otrzymał własny film. Machina się kręci, Sony i Disney zadowoleni, zaś fani otrzymali to czego chcieli. ”Spider-Man: Homecoming” to film godny obecnego nurtu w kinie superbohaterskim, ale czy lepszy od filmów z Tobey Maguierem?

Raz na jakiś czas do kin trafiają niezależne, niskobudżetowe, arthousowe horrory. Nie mają one rywalizować z najgłośniejszymi produkcjami pokroju „Obecności” i nie prześcigają się w coraz to bardziej niedorzecznej ilości jump scare'ów, czy fabularnie gnając do pozornie szczęśliwego finału dla bohaterów. Takie perełki jak „Zło we mnie”, czy pojawiający się w polskich kinach zaledwie miesiąc po amerykańskiej premierze „To przychodzi po zmroku” to najlepsi przedstawiciele tego nurtu, obok których nie można przejść obojętnie.